Tadeusz Mytnik

Tadeusz Mytnik
Data i miejsce urodzenia	13 sierpnia 1949 Nowice
Dyscypliny	kolarstwo
Dorobek medalowy
Reprezentacja Polska Igrzyska olimpijskie Srebro Montreal 1976 kolarstwo (szosa 100 km drużynowo)

Tadeusz Mytnik (ur. 13 sierpnia 1949 w Nowicach), polski kolarz, srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich (1976), dwukrotny mistrz świata (1973, 1975), wielokrotny mistrz Polski, zwycięzca Tour de Pologne (1975)

Biografia

Kolarstwo zaczął uprawiać w klubie Karolina Jaworzyna Śląska w 1965, a od 1969 był zawodnikiem Floty Gdynia, gdzie trenował go Jerzy Pancek. Specjalizował się w jeździe na czas, a największe sukcesy międzynarodowe odniósł w wyścigu drużynowym na 100 km. W tej konkurencji sięgnął dwukrotnie po mistrzostwo świata (1973 i 1975) wicemistrzostwo olimpijskie (1976) i brązowy medal mistrzostw świata (1977). Ponadto w tej konkurencji był jeszcze 7 w 1974 i 4 w 1978, ale w tym ostatnim występie, polska drużyna została zdyskwalifikowana po kontroli dopingowej. Pięciokrotnie startował na mistrzostwach świata w wyścigu indywidualnym, ale bez sukcesów (1971 - 84, 1973 - nie ukończył, 1975 - 32, 1977 - 45, 178 - 53).

W mistrzostwach Polski zdominował przede wszystkim indywidualną jazdę na czas, zdobywając złoty medal tych zawodów ośmiokrotnie (1971, 1972, 1973, 1974, 1978, 1979, 1980, 1982) i raz srebro (1984). Był też dwukrotnie mistrzem Polski w wyścigu parami (1976 - z Tadeuszem Wojtasem i 1977 (z Bronisławem Ebelem), raz brązowym medalistą w tej konkurencji (1979 - z Tadeuszem Krawczykiem, dwukrotnie wicemistrzem Polski w szosowym wyścigu drużynowym na 100 km i dwukrotnie brązowym medalistą w tej konkurencji (1976, 1980).

Sześciokrotnie startował w Wyścigu Pokoju (1974 - 6 m (i wygrany prolog + przez sześć etapów lider wyścigu), 1975 - 10 (i wygrana jazda na czas), 1976 - 5 ( i wygrana jazda na czas), 1977 - 3, 1979 - 14, 1981 - 22). W Tour de Pologne wygrał cały wyścig w 1975 (a także prolog i jazdę na czas), w 1972 był drugi (wygrywając jazdę na czas), w 1973 trzeci (jeszcze raz wygrywając jazdę indywidualną na czas).

Był także mistrzem (1973) i wicemistrzem (1972) Polski w torowym wyścigu na 4000 m na dochodzenie.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2010).

Przypisy

Bibliografia

• Biogram na stronach PKOl
• biogram na stronie www.sports-reference.com
• Bogdan Tuszyński Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995,
• Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w.