Witaj
Phil Jackson
| Phil Jackson Philip Jackson |
||||||||||||
| #18, 17 | ||||||||||||
| silny skrzydłowy / środkowy | ||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Philip Douglas Jackson | |||||||||||
| Pseudonim | "Zen Master", "The Lord of The Rings", "Head'n'Shoulders" | |||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 17 września 1945 Deer Lodge, USA |
|||||||||||
| Obywatelstwo | USA | |||||||||||
| Wzrost | 203 cm | |||||||||||
| Masa ciała | 100 kg | |||||||||||
| Kariera | ||||||||||||
| Aktywność | od 1962 do 1980 | |||||||||||
| Szkoła średnia | Williston HS Williston Dakota Północna |
|||||||||||
| College | North Dakota | |||||||||||
| Draft | 1967, numer: 17 New York Knicks |
|||||||||||
|
||||||||||||
|
||||||||||||
Philip Douglas Jackson (ur. 17 września 1945 w Deer Lodge, Montana) – amerykański trener koszykarski pracujący w zawodowej lidze NBA, były zawodnik tejże ligi. Jeden z trzech - obok legendarnych już Reda Auerbacha i Billa Russella - najbardziej utytułowanych trenerów w historii NBA, zdobył 11 tytułów mistrzowskich (6 z Chicago Bulls, 5 z Los Angeles Lakers). Słynie z niezwykłego podejścia do sztuki trenerskiej, w której stosuje techniki zen.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Urodził się w rodzinie wyznawców zieloświątkowej wspólnoty Zbory Boże w Deer Lodge w stanie Montana, praktykujące surowe zasady wychowania (pierwszy w życiu film fabularny obejrzał w wieku 17 lat w czasie nauki w szkole średniej[1]). Ma dwóch braci i przyrodnią siostrę. Ukończył szkołę średnią w Williston w Północnej Dakocie, gdzie zaczął grać w koszykówkę. Grał także w baseball i uprawiał lekkoatletykę.
Po ukończeniu University of North Dakota, gdzie ściągnął go przyszły coach NBA Bill Fitch, został wybrany w drafcie 1967 r. do drużyny New York Knicks. Po debiutanckim sezonie wybrano go do pierwszej piątki rookies. Cały sezon 1969-70 opuścił z powodu operacji kręgosłupa (stąd rozbieżności zaliczające bądź niezaliczające go niekiedy do składu mistrzowskiego 1970 r.). W czasie rekonwalescencji uczył się sztuki trenerskiej od prowadzącego wówczas Knicks Reda Holzmana, będąc jego asystentem. W sezonie 1972-73 był już kluczowym rezerwowym i przyczynił się do zdobycia swojego pierwszego tytułu mistrzowskiego w 1973 r.
W 1978 odszedł z Knicks do rywali zza miedzy - New Jersey Nets, gdzie występował przez dwa ostatnie sezony jako grający asystent trenera. Karierę zakończył w 1980 r. W przekroju kariery zawodniczej Jackson zdobywał średnio 6.7 punktów i 4.3 na mecz, występując w 807 grach.
[edytuj] Kariera trenerska
Po zakończeniu kariery zawodniczej najpierw kontynuował pracę asystenta w Nets, potem pracował w niższych ligach: CBA i BSN. W sezonie 1983-84 doprowadził drużynę Albany Patroons do tytułu mistrza CBA, dzięki czemu zdobył tytuł trenera roku ligi[2]. W NBA został zatrudniony w 1987 r. jako asystent Douga Collinsa w klubie Chicago Bulls. Spotkał wtedy Texa Wintera, od którego nauczył się ofensywnej taktyki "trójkątów". Głównym trenerem Bulls został w 1989 r. W ciągu dziewięciu lat pracy w klubie zdobył sześć tytułów mistrzowskich (lata 1991-1993 i 1996-1998) trenując drużynę, w której grali m.in. Michael Jordan, Scottie Pippen, Horace Grant, Dennis Rodman, Toni Kukoč, John Paxson i wielu innych. W 1996 r. otrzymał nagrodę im. Reda Auerbacha dla najlepszego trenera ligi (NBA Coach of the Year Award). Po sezonie 1997/1998 Jackson, podobnie jak większość podstawowych zawodników Bulls, odszedł z klubu. W jego przypadku głównym powodem były nieporozumienia z generalnym menedżerem Jerrym Krause.
Po roku przerwy Jackson został trenerem Los Angeles Lakers. Tę drużynę doprowadził do trzech kolejnych tytułów mistrzowskich w latach 2000-2002. Tu jego podopiecznymi byli m.in. Kobe Bryant, Shaquille O'Neal, Glen Rice, Robert Horry, a w sezonach, kiedy zespół nie zdobywał tytułów, także Karl Malone i Gary Payton. Po przegranym finale w 2004 r., Jackson zrezygnował z pracy z Lakersami. Niedobrą atmosferę w zespole, opisał potem w książce The Last Season. Po kompletnie nieudanym dla drużyny sezonie 2004/2005 Jackson został ponownie zatrudniony w czerwcu 2005 r.
W latach 2008-2010 r. trzy razy z rzędu doprowadził drużynę Lakersów do finałów ligi, w pierwszym roku przegranego z Boston Celtics, ale zwycięskich w dwóch latach następnych: w 2009 pokonując w finale Orlando Magic 4:1, zaś w 2010 biorąc rewanż na Celtach 4:3. Tym samym zdobył swoje dziesiąte i jedenaste mistrzostwo jako trener.
Jackson ogłosił zakończenie kariery trenerskiej, a jego następcą jest Mike Brown były trener Cleveland
Czterokrotnie - 1992, 1996, 2000, 2009 - był trenerem w Meczu Gwiazd, przy czym pierwsze dwa razy prowadził drużynę Wschodu, zaś następne dwa ekipę Zachodu.
Jackson jest obecnie najbardziej utytułowanym trenerem NBA: prowadzone przez niego drużyny sięgały po mistrzostwo NBA 11 razy (1991-1993, 1996-1998, 2000-2002, 2009-2010), co stanowi rekord ligi. Rekordem jest także jego 13-krotny triumf w finałach konferencji: jego drużyny 7 razy zdobywały mistrzostwo Konferencji Zachodniej (2000–2002, 2004, 2008–2010) i 6 razy - Konferencji Wschodniej (1991–1993, 1996–1998).
[edytuj] Ciekawostki
|
|
Ta sekcja może zawierać listę informacji nieistotnych, plotkarskich i tym samym niepotrzebnych w artykule encyklopedycznym. Staraj się integrować ciekawostki z główną treścią artykułu. Jeśli "nie pasują" do treści – to czy na pewno są w artykule potrzebne? Po oczyszczeniu tej sekcji możesz usunąć szablon. Potrzebę wpisania ciekawostek możesz omówić w dyskusji artykułu. |
Jako rookie miał przydomek "Head'n'Shoulders"[2].
Z racji zainteresowań i stosowania w pracy trenerskiej technik zen zwany jest Zen Master. Sam wymienia książkę Roberta Pirsiga Zen i sztuka oporządzania motocykla jako jedną z najważniejszych rzeczy, które wpłynęły na jego życie.
Ciekawostką z zakresu współpracy Jacksona z zawodnikami jest fakt rekomendowania przez niego swym podopiecznym książek do przeczytania - dla przykładu dla Shaquille'a O'Neala przydzielił dzieło niemieckiego filozofa Fryderyka Nietzsche Ecce Homo, Horacemu Grantowi zalecił powieść Zabić drozda pisarki Harper Lee, a Kobego Bryanta starał się zainspirować książką Mandolina Kapitana Corellego autorstwa Louisa de Bernieres.
Innym pomysłem Phila Jacksona na motywowanie graczy było wykorzystywanie filmów - przed prestiżowym starciem w playoffach z Sacramento Kings wykorzystywał fragmenty kontrowersyjnego filmu Więzień nienawiści. [3]
W 2008 r. otrzymał doktorat honoris causa w swojej macierzystej uczelni, University of North Dakota[2].
Był związany z Jeanie Buss, córką właściciela Lakersów Jerry'ego Bussa. Ma piątkę dzieci (Ben, Charley, Brooke, Chelsea i Elizabeth), z czego czwórkę z poprzedniego małżeństwa z June Jackson[2].
[edytuj] Autor książek
- Take It All! (1970, współautor George Kalinsky)
- Maverick (1975, współautor Charley Rosen)
- Sacred Hoops: Spiritual Lessons of a Hardwood Warrior (1995, współautor Hugh Delehanty)
- More Than a Game (2001, współautor Charley Rosen)
- The Last Season: A Team in Search of Its Soul (2004, współautor Michael Arkush)
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Phil Jackson coach profile w NBA.com
- Phil Jackson InsideHoops.com profile
- Phil Jackson Basketball
Przypisy
- ↑ David Halberstam: Playing for Keeps: Michael Jordan and the World He Made. New York: Random House
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 profil na ESPN
- ↑ Jose Klein: Phil Jackson (ang.). salon.com, 29 maja 2001. [dostęp 17 listopada 2009].
|
|||||
|
|
Home Page, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
kursy masażu Białowieża torby rowerowe projekt małej łazienki kazimierz dolny apartament