Kokorycz drobna

Kokorycz drobna, kokorycz skąpokwiatowa (Corydalis pumila (Host) Rchb. ) – gatunek rośliny zaliczany w różnych systemach do rodziny makowatych (np. systemu APG II (2003) i Reveala (1998)) lub do rodziny dymnicowatych (np. system Cronquista z 1988 r.).

Spis treści

1 Rozmieszczenie geograficzne
2 Morfologia
3 Biologia i ekologia
4 Zmienność
5 Ochrona
6 Przypisy
7 Bibliografia

[edytuj] Rozmieszczenie geograficzne

Występuje w Europie, od Morza Śródziemnego, aż po południową Skandynawię, ale wszędzie jest rośliną rzadką. W Polsce występuje w północno-zachodniej części i jest rośliną bardzo rzadką. Dawniej podawano ją z ok. 20 stanowisk, obecnie została stwierdzona tylko na 11. Wyginęły jej stanowiska na Dolnym Śląsku, istnieją jeszcze na Pomorzu Zachodnim, na Kujawach i w Wielkopolsce^[2]. Szczególnie duże jej skupisko występuje w okolicach miejscowości Kamieniec w okolicach Szczecina^[3].

[edytuj] Morfologia

Łodyga: Wzniesiona, rozgałęziona, naga, soczysta i delikatna, o wysokości 10-20 cm.
Bulwa: Pełna, z włóknistymi korzeniami na samym dole.
Liście: Dłoniasto złożone, składające się z 3 głęboko wciętych listków o szerokojajowatych odcinkach. Przysadki głęboko dłoniasto wcinane. Wszystkie liście nagie.
Kwiaty: Zebrane w 1–9 kwiatowy, na wierzchołku zwisły kwiatostan. Poszczególne liliowopurpurowe kwiaty wyrastają na krótkich szypułkach (co najmniej trzykrotnie krótszych od przysadki). Są to kwiaty grzbieciste z długą ostrogą. Mają długość 10–15 mm.
Owoc: Torebka wyrastająca na wielokrotnie od niej dłuższym trzonku (trzonek o długości 1–2 mm). Nasiona o średnicy 1–2 mm.

[edytuj] Biologia i ekologia

Bylina. Siedlisko: liściaste lasy i zarośla, szczególnie w korytach potoków. Występuje na żyznych glebach, preferuje gleby wapienne. Geofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Fagetalia^[4]. Dzięki zgromadzonym w bulwie substancjom zapasowym udaje się roślinie tej zakwitnąć bardzo wczesną wiosną i wytworzyć nowe zapasy w bulwie, jeszcze przed rozwinięciem liści przez drzewa, które ją zacieniają w późniejszym etapie rozwoju. Działki kielicha odpadają bardzo wcześnie, tak, że przeważnie nie obserwuje się ich na roślinie. Kwitnie od marca do kwietnia, jest owadopylna.

[edytuj] Zmienność

Tworzy mieszańce z kokoryczą wątłą^[5].

[edytuj] Ochrona

Roślina objęta ścisłą ochroną gatunkową.

Kategorie zagrożenia gatunku:

Kategoria zagrożenia w Polsce wg Czerwonej listy roślin i grzybów Polski^[6]: V (narażony na wyginięcie).
Kategoria zagrożenia w Polsce wg Polskiej Czerwonej Księgi Roślin: VU.

Zagrożeniem dla gatunku są przekształcenia jego naturalnych siedlisk^[2].

Przypisy

↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-04].
↑ ^2,0 ^2,1 Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
↑ Krzysztof Ziarnek: Portrety roślin. Kokorycz drobna Corydalis pumila (Host.) Rchb.. 24 lutego 2004.
↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
↑ Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
↑ Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

[edytuj] Bibliografia

Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.

[apweb-0] Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-04].

[A-1] 2,0 ^2,1 Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.

[2] Krzysztof Ziarnek: Portrety roślin. Kokorycz drobna Corydalis pumila (Host.) Rchb.. 24 lutego 2004.

[3] Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

[4] Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.

[5] Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

Wikipedia

Twoja encyklopedia

Witaj